Geçenlerde bir arkadaşım evinde toplandık. Gruptaki çoğu
insanın da kedisi var ama ev sahibemizin yok. Kendisi de bir mutsuz, bir
depresyon hali… Zaten orda olma amacımız ona moral vermek. Yemek yerken
içimizden biri “bir eksiklik var” dedi, sonra bir diğeri “evet ya” başka biri
“bana da bir şey eksik gibi geliyor” dedi. Ve beklenen ses eşimden geldi “kedi
yok kedi!!!! “
Hepimiz alışmışız gelip yemekleri koklayan, masanın altında
bacaklara sürtünen bir kediye. Kedi yok hareket yok, en önemlisi de kedi yok
ses yok. Biz bu teorileri öne sürerken, ev sahibemiz “kedisiz de yaşanır,
abartmayın” dedi. Bu kadar kedicinin içinde denilecek laf mı şimdi bu?
Kedi olmayan ev mi olur? Olursa ne olur?
Kedi yoksa, hele bir de yazsa sinek olur, sinek olursa
kaşıntı olur, kaşıntı olursa uykusuz geceler olur, uykusuz geceler olursa işte
verimli olamazsın, sonra da kovulursun, aman gelsin depresyon…
Kedi yoksa, koltukları tırmalayan da yoktur, koltuklar
tırmalanmazsa kolay kolay eskimez, eskimeden de değiştiremezsin, değiştirmezsen
de için sıkılır, bunalırsın, aman gelsin depresyon…
Kedi yoksa, sabahları miyavlayarak seni uyandırmaya çalışan,
o olmazsa ayaklarınla oynayan olmaz,
uyanmazsın, uyanmazsan geç kalkarsın, geç kalkarsan böyle bir rehavet bir
tembellik olur üzerinde, o tembellikle hiçbir iş yapamazsın, bugünün işi hep
yarına kalır, aman gelsin depresyon…
Kedi yoksa, sen eve geldiğinde yere yatıp onu sev diye
mırlamalı bir karşılama olmaz, evde seni böyle dört gözle bekleyen yoksa eve
gelmek istemezsin, gelsen de “eee ne yapacağım ben şimdi dersin” bir bakmışsın
yalnızsın, depresyonun da dibindesin…
Evet böyle işte, bunlar gibi bir çok örneği ortaya attıktan
sonra, ev sahibemizi, sokaktan veya barınaklardan bir kediyi evlat edinmesi
konusunda ikna ettik. Ve bir kedinin daha yuvası oldu J ne mutlu bize J
