Kendine Müslüman

Bu yazımda yine beni bulan bir antikediciden bahsedeceğim. Kahramanımız altmışlı yaslarında, namazında niyazında, dışarıdan bakıldığında gerçekten tonton görünen bir amca. Kendisiyle Kadıköy Balık Pazarı'nda rastlaştık. Ben alışveriş yapıyordum ki bir ses duydum, kedi miyavlamasi değil, daha çok kedi çığlığı ... Siz anladınız nasıl bir ses olduğunu. Arkamı dönmemle hızla kaçan kediyi gördüm. Bizim amca kediyi tekmelemiş.  Tekmelediğini konuşmalarından anladım. "Camide bile huzur yok. Kim alıyor bu mahlukatları içeriye. Allah'ın evinde ne isleri var,Süleyman çıkar şu kedileri!" 

Evet anlaşıldığı üzere adam camiden çıkıyor o sırada. Namazını kılmış, duasını etmiş, Allah'ım beni cennetine kabul et demiş buyuk ihtimalle. Kediciklerin de tek derdi, kapının önüne bırakılmış tavuk, döner vs yemek. Belli ki oraya da hayvanlar yesin diye bırakılmış. Kadıköy halkı bu konuda çok duyarlıdır. Bence en şanslı sokak hayvanları Kadıköy'de yaşayanlar. Neyse konumuza donelim. Kediyi gören ve adamın söylenmelerini duyan ben bir hışım soluğu adamın yanında aldım. Belki en son söylenecek şeyi en basta söyledim ama konu kediler olunca asabıma pek hakim olamıyorum. Benim konuya girişim söyle oldu: " amca sen bana bir tekme atsana, at diyorum sana, ne oldu, kendinden zayıfa mı yetiyor gücün? Eğer isler öyle yürüyorsa ben sana söyle güzel bir tekme atayım, üstüne de " ne ışı var bu adamın sokakta, yaşlı başlı gitsin evinde otursun, yemek falan da vermeyin buna" diyeyim. Amcanın gözleri fal tası gibi açıldı, besmele çekti, git işine dedi bana. Bu arada esnaf benim bağırtımdan olacak yanımızda bitiverdi. Sakın olun, yaşlı iste gibi laflardan sonra amca yoluna ben yoluma. Belki de gerçekten ayıp ettim amcaya bağırmakla ama günah o hayvanlara da. Birilerinin bunu anlatması gerek bu dini boş, kendine Müslümanlara...

Kedi yoksa, depresyon vardır

Geçenlerde bir arkadaşım evinde toplandık. Gruptaki çoğu insanın da kedisi var ama ev sahibemizin yok. Kendisi de bir mutsuz, bir depresyon hali… Zaten orda olma amacımız ona moral vermek. Yemek yerken içimizden biri “bir eksiklik var” dedi, sonra bir diğeri “evet ya” başka biri “bana da bir şey eksik gibi geliyor” dedi. Ve beklenen ses eşimden geldi “kedi yok kedi!!!! “

Hepimiz alışmışız gelip yemekleri koklayan, masanın altında bacaklara sürtünen bir kediye. Kedi yok hareket yok, en önemlisi de kedi yok ses yok. Biz bu teorileri öne sürerken, ev sahibemiz “kedisiz de yaşanır, abartmayın” dedi. Bu kadar kedicinin içinde denilecek laf mı şimdi bu?

Kedi olmayan ev mi olur? Olursa ne olur?

Kedi yoksa, hele bir de yazsa sinek olur, sinek olursa kaşıntı olur, kaşıntı olursa uykusuz geceler olur, uykusuz geceler olursa işte verimli olamazsın, sonra da kovulursun, aman gelsin  depresyon…

Kedi yoksa, koltukları tırmalayan da yoktur, koltuklar tırmalanmazsa kolay kolay eskimez, eskimeden de değiştiremezsin, değiştirmezsen de için sıkılır, bunalırsın, aman gelsin depresyon…

Kedi yoksa, sabahları miyavlayarak seni uyandırmaya çalışan, o olmazsa  ayaklarınla oynayan olmaz, uyanmazsın, uyanmazsan geç kalkarsın, geç kalkarsan böyle bir rehavet bir tembellik olur üzerinde, o tembellikle hiçbir iş yapamazsın, bugünün işi hep yarına kalır, aman gelsin depresyon…

Kedi yoksa, sen eve geldiğinde yere yatıp onu sev diye mırlamalı bir karşılama olmaz, evde seni böyle dört gözle bekleyen yoksa eve gelmek istemezsin, gelsen de “eee ne yapacağım ben şimdi dersin” bir bakmışsın yalnızsın, depresyonun da dibindesin…

Evet böyle işte, bunlar gibi bir çok örneği ortaya attıktan sonra, ev sahibemizi, sokaktan veya barınaklardan bir kediyi evlat edinmesi konusunda ikna ettik. Ve bir kedinin daha yuvası oldu J ne mutlu bize J

Hayvanlardan değil, insanlardan kork!

Bildiğiniz gibi artık ben bir anneyim. Şimdiden hayvan sever olduğunu belli eden bir oğlum var, hele ki kedilere karşı.

Sokakta gördüğü her kediye dokunmak istiyor ama kediler buna pek meraklı değil :) peki evde işler ne alemde?

Kızımın, yani kedimin, misyonu büyük ne de olsa o artık abla oldu. Kayrahan henüz yürüyemez ve konuşamazken, bence Kabak onun insan olduğunu farkında değildi. Onu da dört ayaklılar aleminden sanıyordu. Bu da bizim işimize yaramış oğlumuz kedimiz sayesinde erkenden emeklemeyi öğrenmişti. Kabak nereye giderse bizim ufaklıkta onun peşinden. Taklit ettiğini düşünüyorum. Bir de uyku olayını taklit etseydi hiç fena olmazdı:) Bu taklitler bizi korkutmadı değil. Ya tuvaletini kuma yapmaya kalkarsa gibi şeyler düşünüyorduk ama çok şükür bu tarz olaylar yaşamadık.

İnanın, Kayrahan’ı büyütürken beni en çok zorlayan şey dış kapının dış mandalları oldu. İnsanların hala yok tüyünü yutarsa, aman tırmalarsa, ya ısırırsa gibi sorularını duydukça sinir krizi geçiyorum. Aylardır anlatıyorum ama kimileri anlamamakta ısrar ediyor. Bazen sert çıkışlarım olabiliyor. En sertinden de yeni komşumuz  "hayvan sevmeyen teyze" nasiplendi. Efendim neymiş, o küçükken yaşadıkları köyde yeni doğan bir bebeğe kediler saldırmışmışmış.

Burada dikkat edilmesi nokta şu: kedi değil kediler. Bizim yalnızlığı seven, bir gruba bağlı yaşamayan asil kanlı dört ayaklı dostlarımız onların köyünde evrim geçirmiş olmalılar ki birlik olup, grupça saldırıya geçmişler. Ben böyle bir olayın yaşanma ihtimalinin düşüklüğünden hayvan sevmeyen teyzeye bahsetmedim sadece "hayvanlardan değil de, ben en çok insanların saldırılarından korkuyorum, oğlumun beynine sokulmaya çalışılacak

olan cahilce ve hiçbir dayanağı olmayan uydurma hikayeler beni ürkütüyor" dedim. Ne demek istediğimi anlamış olacak ki o günden beri bize pek yanaşmıyor.

İyi günlerde delirmek dileğiyle....

Bu  yazıda anlatacaklarımı okurken eminim bir çoğunuz “aynısı benim de başıma geldi” diyeceksiniz.

Ben de sizler gibi, hem oturduğum mahalledeki kedilerle hem de işyerimin bulunduğu bölgedeki kedilerle yakından ilgiliyim. Bu ilgimin kimseye bir zararı yok. Yemeklerini , sularını veririm, kapları da kuytu köşelere koyarım ki, kimse laf edemesin. Sessiz sakin oynaşırız azcık, olay bundan ibaret.

Nedendir bilmem, bundan rahatsız olan insanlar var. “o kabı oraya koyma” , “topladı yine pire torbalarını başımıza” bunlar alışık olduğum laflar. İçlerinde en dayanamadığım ise bir kediye yuva ararken işittiklerim; “aman sanane, ne uğraşıyorsun, başka işin yok mu?”

Ama en son duyduklarım karşısında ne diyeceğimi bilemedim. Hani, tahmin ediyordum arkamdan denilenleri de, yüzüme söylenince bir garip oldum. Evet, tahmin ettiğiniz gibi yüzüme yüzüme “deli” dediler.

Ben küçükken mahallemizde bir teyze vardı. Bahçesinde bir sürü kediye bakardı. Ona da herkes deli derdi. Bense onu kedilerin koruyucusu bir süper kahraman olarak görürdüm. Bir an gözümün önüne o günler geldi. Belki beni de süper kahraman olarak görenler vardır dedim J

Şaka bir yana, sonra durdum düşündüm, deli olmakla gurur duydum. Eğer deli olmak, çevreye karşı duyarsız kalmamaksa, muhtaç olanlara yardım etmekse, bu dünyanın sadece bizlere ait olmadığını bilmekse, ben deli olmaya razıyım. Herkesin delirmesi dileğiyle… >^.^<

Kediler ve Bebekler

Sizlere hep sinir bozucu olaylardan bahsediyordum. Bu kez böyle olmasın ve biraz gülümseyelim istedim. Beni çok duygulandıran bir tecrübemi anlatmak istiyorum.

Anlayacağınız üzere evde baktığım beş yaşında dişi bir kedim var, ismi Kabak. İnsanlardan pek hoşlanmaz ve mecbur kalmadıkça yanaşmaz, buna biz de dahil. Fakat bundan yaklaşık 3 yıl önce bana fazla samimi davrandığını fark ettik ve çok şaşırdık. Sürekli kucağıma yatıyor, yerimden kalktığımda paçalarıma yapışıyor, karnımda uyuyor ve yüzüme manalı manalı miyavlıyordu.

Birkaç hafta sonra bebek beklediğimizi öğrendik. Sanırım henüz ben bile hamile olduğumu bilmeden, benim kızım bunu bize anlatmaya çalışıyordu. Bilimsel olarak açıklanabilir bir şey mi bilmiyorum. Ama ben eminim.

Konuyla ilgili uzmanlara danıştık. Kabak’ın bebeği kıskanmaması, zarar vermemesi (ne kadar hayvan sever olsan da insan emin olmak istiyor) ve psikolojisinin bozulmaması için neler yapabileceğimizi sorduk.

İlk işimiz, bebek için aldığımız her eşyayı koklatmak oldu. Bezler, şampuanlar, pudralar, kıyafetler… Bebeğimiz için hazırladığımızı odanın kapısını hiç kapatmadık. Odada vakit geçirmesine izin verdik. O kadar sahiplendi ki yeni gelen her eşyayı kendinin sanıyor, bebek için aldığımız pusetin içinde uyuyordu.

Ve o gün geldi. Biz hastaneden oğlumuzla eve geldik. Onu koklamasına, yanında yatmasına izin verdik. Bu durumu garipseyen bir çok insan oldu. Bir sürü akıl veren insan, yok tüyünü yutar (sanki kedi bebeğin ağzının içinde duruyor), yok mikrop bulaştırır. Anlatamıyorsun ki, siz düşünüyorsunuz ama ben düşünemiyorum. O kadar gaddar bir anneyim ki, çocuğumu tehlikeye atıyorum.

Halbuki Kabak oğlum Kayrahan’ı o kadar sevmişti ki, kapısında bekliyordu. Daha ben uyandığını anlamadan

miyavlayıp bana haber veriyordu.

Yine böyle bir gün Kabak Kayrahan’ın başında nöbet tutarken, ismi lazım değil bir teyze bebek ziyaretine geldi. Hoş geldin faslından sonra Kayrahan’ın odasına doğru gittik. Oğlum beşiğinde mışıl mışıl uyuyor, Kabak bir asker edasıyla nöbetine devam ediyordu. Teyze Kabak’ı gördü ve “aman o kediyi uzak tutun çocuktan, boğar vallaha” dedi. Boğmak mı?

Kendisine en güzel cevabı Kabak verdi. O da kadından hoşlanmamış olacak ki, bebeğin kapısına dikildi ve kadını içeri almadı, bir tıslaması vardı ki görmeniz lazımdı. Kadın bebeği görmek istiyor, Kabak izin vermiyor. Çareyi bebeği dışarı çıkarmakta buldum, tam kadının kucağına verecekken, bizim ufacık tefecik kedimiz kaplan kesilip, resmen kükredi. Teyze de vazgeçti, “neyse neyse, uzaktan bakayım ben” dedi. Gidene kadar kediler hakkında şehir efsaneleri anlatıp durdu. Yeni doğum yapmış olduğum için, ona laf anlatacak halim yoktu, benden beklemeyecek bir şey yapıp, sessizce dinledim. Sadece “bildiğim tek şey var, hayvanlarla büyüyen çocuklar büyüdüklerinde merhametli oluyorlar” dedim.

Kayrahan artık 2 buçuk yaşında. Kabak ile beraber uyuduklarını, oyun oynadıklarını görmek , mutluluğun resmi gibi bir şey...

Ne faydası var?

Nedendir bilmem, hep beni bulur bu antikediciler!

Eskiden oturduğum apartmanda yaşadığım bir olayı paylaşmak istedim. Neyse ki artık orada oturmuyorum.

Çoğu kedicinin olduğu gibi, benim de sokakta baktığım kediler var. Şanslıydım ki, bahsi geçen apartmanın ufakta olsa bir bahçesi vardı. Bir o kadar da şansızdım ki, apartmanda insan demeye şahit komşularım vardı. Kendilerini bu şekilde adlandırıyorum çünkü, bahçenin bir köşesine koyduğum mama ve su kaplarını ertesi gün kesinlikle yerinde bulamıyordum. Ben her gün yeni kap koymaktan bıkmamıştım ama işin kötüsü onlar da atmaktan bıkmamışlardı. Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim, bahçemizde bir kümes vardı. Yani benden başka dışarıda hayvan bakan birileri daha mevcuttu. Bütün bunlara bünyem alıştı. Artık sinirlemiyordum ki; en son olay beni benlikten çıkardı.

Mevsim kıştı, yağmuru, karı, rüzgarı… E bu durumda bir kedici ne yapar? Evindeki malzemelerle küçük barınaklar yapar. Ben de aynen böyle yaptım. İçine rahatlıkla beş-altı kedinin sığabileceği bir kulübeyi  bahçeye indirdim. Ve ertesi gün: kulübe çöp konteynırının yanında!  Bu da bardağı taşıran son damla oldu. Kendini apartmanın yöneticisi olarak ilan eden adamın dairesinin kapısına gittim. Ve olan oldu. Neden böyle yaptığını sordum. Aldığım cevaba ağlayayım mı, güleyim mi karar veremedim. İşte beyefendinin savunması: “pire torbalarını bahçemde istemiyorum” . Şimdi gel anlat abiye, kedi pirelerinin insana bulaşmayacağını. Ama denedim. Vücut ısısı olarak uygun olmadığımızı, insan üzerinde yaşayamadıkları için, bizlere bulaşmayacağını anlatmaya çalıştım. Anladı mı? Tabii ki hayır. Ben de hiçbir günahı olmayan tavukları kullanmak zorunda kaldım onların da hastalık taşıyabileceği, o zaman kümesin de kaldırılması gerektiğini söyledim. Aynen aldığım cevabı aktarıyorum : “hanımefendi, onların bir faydası var, yumurtalarını yiyoruz, sizin kedilerinizin ne faydası var?”

O an yaşadığım şaşkınlık ve üzüntüyü  kelimelerle anlatamam. Bir kez daha anladım ki; eğer etinden, sütünden, yününden faydalanamıyorlarsa, hayvan bakmanın anlamı olmadığını düşünen çok büyük bir kesim var. Ve en acısı da, Müslüman bir ülkede yaşamaları… Ben de buradan yola çıkarak, eve döndüğümde bir kağıt hazırlayıp apartman panosuna astım. Şöyle yazıyordu: “Allah der ki; hayvanlar benim sessiz kullarımdır, mahşer günü konuşacaklardır” belki anlamışlardır…

Sensin Nankör!

Geçenlerde, yeni evlenen arkadaşım eşiyle birlikte evimize ziyaretimize geldi. Hoş geldiler, sefa geldiler de, keşke gelmeselerdi... 

Kapıdan içeri girdiğinde, kızım Kabak onları karşıladı en sevimli haliyle. Daha merhaba demeden hanım kızımız "Lütfen şu kediyi bir odaya kapatır mısın?" dedi.

Durup düşünelim... Bu bir rica mı yoksa dayatma mı?

E benim güzel hem cinsim, sana böyle mi öğretildi? Senin o kedi dediğin, o evin sahibi, sen misafirsin. Eğer çocuklarla aran iyi olmasa, "ben çocukları hiç sevmem, odaya kapat şu veledi mi diyecektin?

Merakıma yenik düşüp kedilerle alıp veremediğinin ne olduğunu sordum. Ve aslında sorarken bile cevabını bildiğim klasik bahane : KEDİLER NANKÖRDÜR!!!

Anlayamadığım nokta şu; ne bekliyorlar? Çalışıp eve ekmek getirmelerini mi? Eğer sen eve geldiğinde terliklerini getirirse mutlu mu olacaksın? Bu şeklide mi tatmin olacak o doymak bilmeyen egon. İlle de köleleştirmen mi lazım? 

Ben bu soruları sormadım misafirime, ne de olsa misafir, saygımız sonsuz... Ama yine kendimi tutamayıp şunları söyledim:

Kedi köleleştirilemeyen nadir canlılardandır. Asla istemediği bir şeyi yaptıramazsın. Karakter meselesi bir yerde, kimi çıkarı için kendinden ödün verir. Kediler ASLA! 

Peki anladı mı?

Sanmıyorum.

Not: İtiraf ediyorum; misafirim kedimi odaya kapatmamı söylediğinde, bence seni bir odaya kapatalım, daha faydalı olur demek istedim.