Ne faydası var?

Nedendir bilmem, hep beni bulur bu antikediciler!

Eskiden oturduğum apartmanda yaşadığım bir olayı paylaşmak istedim. Neyse ki artık orada oturmuyorum.

Çoğu kedicinin olduğu gibi, benim de sokakta baktığım kediler var. Şanslıydım ki, bahsi geçen apartmanın ufakta olsa bir bahçesi vardı. Bir o kadar da şansızdım ki, apartmanda insan demeye şahit komşularım vardı. Kendilerini bu şekilde adlandırıyorum çünkü, bahçenin bir köşesine koyduğum mama ve su kaplarını ertesi gün kesinlikle yerinde bulamıyordum. Ben her gün yeni kap koymaktan bıkmamıştım ama işin kötüsü onlar da atmaktan bıkmamışlardı. Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim, bahçemizde bir kümes vardı. Yani benden başka dışarıda hayvan bakan birileri daha mevcuttu. Bütün bunlara bünyem alıştı. Artık sinirlemiyordum ki; en son olay beni benlikten çıkardı.

Mevsim kıştı, yağmuru, karı, rüzgarı… E bu durumda bir kedici ne yapar? Evindeki malzemelerle küçük barınaklar yapar. Ben de aynen böyle yaptım. İçine rahatlıkla beş-altı kedinin sığabileceği bir kulübeyi  bahçeye indirdim. Ve ertesi gün: kulübe çöp konteynırının yanında!  Bu da bardağı taşıran son damla oldu. Kendini apartmanın yöneticisi olarak ilan eden adamın dairesinin kapısına gittim. Ve olan oldu. Neden böyle yaptığını sordum. Aldığım cevaba ağlayayım mı, güleyim mi karar veremedim. İşte beyefendinin savunması: “pire torbalarını bahçemde istemiyorum” . Şimdi gel anlat abiye, kedi pirelerinin insana bulaşmayacağını. Ama denedim. Vücut ısısı olarak uygun olmadığımızı, insan üzerinde yaşayamadıkları için, bizlere bulaşmayacağını anlatmaya çalıştım. Anladı mı? Tabii ki hayır. Ben de hiçbir günahı olmayan tavukları kullanmak zorunda kaldım onların da hastalık taşıyabileceği, o zaman kümesin de kaldırılması gerektiğini söyledim. Aynen aldığım cevabı aktarıyorum : “hanımefendi, onların bir faydası var, yumurtalarını yiyoruz, sizin kedilerinizin ne faydası var?”

O an yaşadığım şaşkınlık ve üzüntüyü  kelimelerle anlatamam. Bir kez daha anladım ki; eğer etinden, sütünden, yününden faydalanamıyorlarsa, hayvan bakmanın anlamı olmadığını düşünen çok büyük bir kesim var. Ve en acısı da, Müslüman bir ülkede yaşamaları… Ben de buradan yola çıkarak, eve döndüğümde bir kağıt hazırlayıp apartman panosuna astım. Şöyle yazıyordu: “Allah der ki; hayvanlar benim sessiz kullarımdır, mahşer günü konuşacaklardır” belki anlamışlardır…