Bir çocuk değişir, dünya değişir.

Tintin, tahminimce 1,5 – 2 yaşlarında dünya tatlısı bir kedi. Onunla geçen kış, sitemizin bahçesinde tanıştık. Çok zayıf ve yorgun görünüyordu. Boynunun altında ve sırtının birkaç yerindeki yaralar göze çarpıyordu. Çok şanslıyım ki 1 sene önce taşındığım bu sitede veteriner bir çift oturuyor. Hemen onlara durumu haber verdim, sağ olsunlar ilgilendiler. Yarılarına bakım yapılıp, karnı doyurulduktan sonra keyfi yerine geldi. Bana alıştı. Artık her işten dönüşümde beni kapıda karşılar olmuştu. Oğlumla beraber yemeğini veriyor, biraz oynuyorduk. Bu bizim rutinimiz olmuştu.

Baharla birlikte sitenin çocukları bahçede daha çok vakit geçirmeye başladırlar. Ve sizlerin de tahmin edebileceği gibi annelerin çocuklarına ikazları başladı. “aman kızım elleme, oğlum uzak dur, evladım ısırır bak”

Yılmadan usanmadan anlattım, “n’olur çocukları hayvanlardan soğutmayın, zarar vermez, çocuklarınız mikrop kapmaz, ısırmaz…..”

Bir süre sonra herkes alıştı Tintin’e

Artık işten döndüğümde karnı tok oluyordu, bir köşede oyun oynamaktan yorulmuş, uyuyor buluyordum kendisini. Komşularım da onunla ilgileniyor, çocuklar başını okşuyordu.

İsmini de çocuklar koydu. Sebebi tintintin yürümesiymiş. Artık ne demekse :)

Tintin hiçbir hayvanı evlat edinmemiş ve etme ihtimali olmayan bir çok ailenin çocuğuna hayvan sevgisini öğretti. Evlerine olmasa bile, bir canlının sorumluluğunu aldılar, onu beslediler, sevdiler. Dünyanın sadece bize ait olmadığını anlayıp empati yapmayı öğrendiler.

Hatta birisi bana “Nurşah abla, ben büyüyünce kedi doktoru olacağım, bütün kedileri iyileştirip, onlara bir sürü oyuncak alacağım” dedi.

Ne demişler bir çocuk değişir, dünya değişir.